آري،خدا با پيامبر بود،ليكن؛خديجه هم با خدا بود.
او همچو يك درخت پرميوه؛ميوه هايش به پاي پيامبر ريخت؛
چنان ريخت،كه برگهايش سريعاً به زردي گراييد؛
چنان آتش كفر،اين درخت را خشكانيد!كه خاكسترش خاك اسلام را تقويت گردانيد.
اين گهر،كه برخاك پاشيده شد،درختاني از اين خاك برويانيد.
كجا هست جاي آن بانو؟كه از او پديد آمد يك بانو؛
كجا هست جاي آن غمخوار؟كه بوده بر نبي،او بهترين يار؛
ز جود و كرم از خداوند منّان و رحيم؛كه بايد شود جاي او در بهشت برين.
برچسب:
نویسنده: کوروش افشاری