راهي به سوي سعادت

باتوجه به آنچه درسابق گفته شد،ميتوان حضورقلب درنماز را روح نماز ناميد،يعني اگر نمازگزار واقعاًخدا راحاضروناظر ديده و عظمت خدا را درك نمايد و خود را در محضر خداوندمتعال ببيند،درحقيقت به معراج رفته وجز الله به كس ديگري توجه نكرده و آنقدر غرق در نماز ميشود كه اگر تير از پايش درآورند،درد آن راحس نميكندوچنين ارتباطي و يا شبيه آن،معلوم است كه مقبول واقع ميشود و اين حالت به وجود نمي آيد،جزاينكه آدمي ازغيرخدا دل بريده و با دلي پاك وعاري از رجس وپليدي به نماز بايستد،چراكه باتوجه به توضيحات داده شده درمبحث شرايط قبولي نماز،علاوه براينكه اين شرائط دريكديگر اثر دارند،درتوجه دادن نمازگزار به معبوديكتا نيز ...

ادامه مطلب